حسین بهاروند در یاداشتی کوتاه خطاب به ابوهریره های لرستان نوشت خجالت بکشید بخدا که حیف است هم طبال یزید باشید هم علمدار حسین.

حسین بهاروند در یاداشتی کوتاه خطاب به ابوهریره های لرستان نوشت خجالت بکشید بخدا که حیف است هم طبال یزید باشید هم علمدار حسین. مطلب ویژه

 

ابوهریره های  زمانه خود را بشناسیم اگر دقت کنید در همین استان لرستان خودمان ابوهریره ها کم نیستند آنهایی که روزها را با  فتنه گران می گذرانند و شبها را دست به دامن علمدار جریان مظلومین و مستضعفین می شوند و این حرکات حقه بازانه خود را زیرکی می پندارند و خنده اینجاست که برای عوام هم ژست چهره ملی به خود می گیرند این افراد همان کسانی بودند که تا آخرین دقایق ریاست جمهوری احمدی نژاد و مشایی نهایت استفاده را از دولتش نمودند و به محض پایان دولت دهم به یک اعتدالی بسیار داغ و شور تبدیل شده اند. البته خبرها حاکی از آن است که ابوهریره ها از رو نرفته اند و خجالت هم نمی کشند و باز هم قصد تغییر مسیر دارند و می خواهند با فریب کاری و نصب نقاب بر چهره ها این بار با یک مکر دیگری به اردوگاه مظلومین و مستضعفین پناهنده گردند و حالا دیگر به یک کشاورز زاده  تیدیل شوند. ای کاش در این آشفته بازاری که در حال جمع آوری سکه ها و ثروت های آنچنانی بودید کمی هم  یاد شهر و دیارمان را می کردید و فریاد های امثال حسین بهاروند را کمی جدی می گرفتید و همه چیز را منافع شخصی و برادران و فرزندان و طایفه  خود نمی دیدید و کار را به جایی نمی کشاندید که مردم و کسانی که شما را می شناسند دیگر بنام ابوهریره شهرشان صدایتان کنند. بخدا که جای شرمساری دارد شهر و دیار مان را با این همه مشکل رها کرده و تمام همت خود را برای مقابله با کسی که عشقش خدمت به فقرا و مستضعفین میباشد بکار بگیرید. راستی مگر نمی گویید که این قشر ضعیف عددی نیستند و آنها را در محافل و مجالس به تمسخر می گیرید پس چرا وقتی بعضی اخبار را متوجه می شوید با شیون و زاری و هراسان خود را جلوی اتومبیل فلان وزیر می اندازید و مانع از بعضی اقدامات مهم که به نفع محرومین بوده می شوید.از چه می ترسید یعنی اگر کسی دیگر آدم شما نبود ضد دولت است. بله من افتخار می کنم که سرباز و فرمان بر آیت الله ریسی بوده وهستم افتخار می کنم که بر پیشانی سیدی بوسه زده ام که فساد ستیز و ضعیف نواز است و محرومین و مستضعفین پیش او آبرو دارند بر خود میبالم که با همه دردها و مصیبت هایم ساخته ام ولی نوکری نوکران جریان فتنه را نپذیرفته ام و نخواهم پذیرفت. اگر واقعا فکر می کنید که این حرف ها غرض یا تخریب است اطمینان داشته باشید نادانید و می ترسید از اینکه واقعیت را بپذیرید. به هر حال بنده به مانند شما با سواد نیستم و دانش آموخته دکترا در فلان کشور خارجی هم نبوده چون هزینه اش را  ندارم اما آنچه به عقلم میرسد می نویسم چون عاشق انقلابم و دلم برای خودم و همشهریانم می سوزد. امید دارم کسانی که در خواب هستند بیدار شوند و نصیحت های مقام معظم رهبری را در عمل پیاده کنند. به فضل الهی  به زودی زود از طریق همین رسانه با مستنداتم بدون هیچ گونه هراسی ابوهریره های لرستان را به مردم جهت آشنایی هر چه بیشتر معرفی می نمایم . امیدوارم که تحمل کنند و بجای توسل به ترور از خصلت های منافقانه دست بکشند و کمی هم به فکر قیامت باشند. بخدا که حیف است هم طبال یزید باشید هم علمدار حسین.

«در این جهان ناپایدار چه بسیار افرادی هستند كه به مقتضای زمان و مكان، كار می كنند و در همه حال مصالح شخصی را از نظر دور نمی دارند. برای این دسته از مردم فرقی نمی كند علی(ع) مصدر كار باشد یا معاویه. حقیقت و مجاز در نظر مصلحت بینِ این گونه افراد ابن الوقت، علی السّویه است. خلاصه هر چه را با منافع و مصالح آنها تطبیق كند مباح و متبع خواهند بود. عبارت مثلی بالا در مورد این گونه افراد و آحاد، صادق است؛ و چون ضرب المثل ها از پیشینیان ما به ارث می رسد بیانگر این حقیقت است كه از گذشته ی  دور این امر و موضوع در جامعه ی ما حاكم بوده است.

ریشه ی تاریخی این مثل ( آش «معاویه» را می خورد و پشت سر «علی» نماز می خواند )، بدین شرح است: «عبدالرحمن بن صخرازدی» معروف به «ابوهُریره» از فقیرترین اصحاب پیامبر(ص) و از عشیره ی «سلیم بن فهم» بود. نامش به عهد جاهلیت «عبدقیس »یا «عبد شمس» بود و به سال «غزوه ی خیبر» كه مسلمان شد نامش به «عبدالرحمن» تبدیل شد. گویند در خلافت «عمربن خطاب» ولایت بحرین را داشت. به روزگار عثمان، قضای مكه به او محول گردید. و به زمان معاویه چند روزی والی مدینه شد. مشهور است كه ابوهریره در محاربات صفین حاضر و ناظر بود ولی در جنگ شركت نداشت. كارش این بود كه موقع صرف طعام نزد معاویه می رفت و در كنار سفره ی چرب و نرمش می نشست؛ هنگام نماز و صلوة در پشت سر علی(ع) نماز می خواند. ولی هنگام مصاف از معركه ی جنگ دور می شد و در گوشه ای مبارزه ی دلاوران را تماشا می كرد. وقتی علت این سه حالت را از او سؤال كردند در پاسخ گفت: «الصلوة خلف علی (ع) اتم، مضیرة معاویه ادسم، ترك القتال اسلم»!

یعنی «نماز در پشت سر علی(ع) كامل ترین نمازاست و غذای معاویه چرب ترین غذاها و احتراز از جنگ و كشتار سالم ترین كارهاست.»

وقتی به ابوهریره گفتند: این چگونه رفتاری است؟ او جواب داد: خداوند فرموده است:  «ولا تنس نصیبك من الدنیا». من به این سبب از هر چیز بهترین آن را انتخاب می كنم. «نماز، نماز علی(ع)، غذا، غذای معاویه، و سایه، سایه ی نخل

 

آخرین ویرایش در سه شنبه, 15 اسفند 1396 ساعت 06:48
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌)

نظرات

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.